ماهی

alireza-dalak — Sun, 28 Sep 2008 16:06:18 GMT

این درخت

هر بار بهار می دهد

دست های تو را بچیند .

برزخ

alireza-dalak — Wed, 03 Sep 2008 15:24:18 GMT

۱.

کوچه ی کنار ِ بیمارستان پر از آدمهای غریبه و اتومبیل های جورواجور بود. دیر شده بود و شلوغی کوچه هم معطل ام می کرد. آدم های کوچه اجازه ملاقات نداشتند، فقط می توانستند راه بروند و در انتظار شنیدن خبر ِ تولد یا مرگ کسی مدام سیگار بکشند. آهو گفت: "چه مهتاب زيبایی!" سرم را از پنجره بیرون بردم تا مهتاب را تماشا كنم امّا موفق نشدم. آهو برای من زیباترین زن دنیا بود. به خودش هم همین را گفتم. انگار تشنه ی شنیدنش بود. دستش را انداخت دور گردنم و خودش را پرت کرد در بغلم. اولین باری بود که مزّه ی بُزاقش را می چشیدم. احساس می کردم نفسم به سختی بالا می آید. نشستم و تنش را بغل کردم. انگار می خواستم خودم را به پاهایش بریزم اما نمی دانستم چه طور. نفس نفس می زدم. خودم را به صورتش رساندم. وسط چمن ها دراز کشیده بود و من روی تن برهنه اش نیم خیز بودم. به صورتش که دیگر آن معصومیت سابق را نداشت خیره شدم. به نظرم آمد بازیگر تأتری هستم که کارش را به بهترین نحو انجام داده و حالا در پایان یک نمایش طولانی انتظار فرود آمدن پرده را می کشد. نگاهش به آسمان پشت سرم بود. دلم گرفته بود. پرسیدم "مهتابه؟" چیزی نگفت، به صورتم خیره بود و لبخند می زد.

۲.

شب های مهتابی، حتی اگر ماه را هم نمی دیدم، دلم می گرفت. اصلا هر شبی که دلم می گرفت مهتاب می شد. روزها خیلی بهتر می گذشت. آنقدر سرم گرم خرّاطی می شد که زندان را فراموش می کردم. مسئولین زندان اجازه داده بودند تمام روز در کارگاه باشم. گرچه هیچ زندانی دیگری این اجازه را نداشت اما برای به دست آوردنش تلاش زیادی هم لازم نبود. رئیس زندان معتقد بود که برای جامعه پذیر کردن زندانی ها هر کاری مجاز است. سال اول این کار برایم فقط یک دل خوشکنک بود و با آن خاطراتم را دوره می کردم اما کم کم موفق شدم خودم را با محیط وفق بدم. مخصوصا ً از وقتی که چند دوست قدیمی به ملاقاتم آمدند و پیشنهاد هایی در مورد کار در زندان دادند. بعد از آن شروع کردم به ساختن گوشی های سه تار برای یکی از آنها. آخر هر ماه می آمد، گوشی ها را تحویل می گرفت و پول خوبی در ازایشان می داد. همین دوست بود که وقتی آزاد شدم سه تاری برایت ساخت. آدرس بیمارستان را هم او به من داد. زندگی در زندان به پایان رسیده بود و این برای من به معنی آغاز همه چیز بود. روزهای زیادی را شمرده بودم و هزارو یک شب مهتابی نقشم را تمرین کرده بودم. چه نمایش بی نظیری !

۳.

مرد درشت هیکلی که موها و ریش طلایی داشت مثل یک ببر دور ِ آهو می چرخید و با دندانها و نگاهش نعره می زد که تا چند لحظه ی دیگر تن طعمه اش را می درد. مرد فقط آلتش را با چند تکه برگ پوشانده بود اما نسبت به آهو که کاملا ً برهنه بود، موجودی جامعه پذیر به حساب می آمد. هیچ اثری از ترس یا اظطراب در نگاه آهو نبود و با آن همه چرخیدن و غرش کردن ببر او بیشتر از طعمه اش مظطرب و ترسان به نظر می رسید. عصبی بودم و گلویم خشک شده بود. بالاخره حمله کرد. جهش بزرگی کرد و دندان هایش را در پوست آهو فرو کرد. آهو افتاد. خون روی زمین پخش شده بود و تکه های دریده‌ی گوشت در خاک می غلتیدند. از تماشای برنامه پشیمان بودم، گمان می کردم قرار است شاهد صحنه های زیبا و شگفت انگیزی از آفرینش باشم، اما حالا نا آرام تر شده بودم. به ساعتم نگاه کردم، دیر شده بود امّا نمی توانستم از جایم تکان بخورم.

۴.

کوچه را سر کشیدم و با عجله از اولین بریدگی وارد خیابان اصلی شدم. تصویر بیمارستان از ذهنم خارج نمی شد و مدام سرم را گیج می کشید. یاد روزی افتاده بودم که در یکی از اتاق های همین بیمارستان، برای اولین بار تنش را لمس کردم. بالاخره وارد بيمارستان شدم، مثل همیشه بوی بیماری می داد. حتی اگر هیچ بویی هم در هوا نبود رنگ دیوارها ، روپوش سفید ِ پرستارها یا نور مهتابی ها این بو را با خود داشتند. پدرت شبیه که نه، دقیقا با نگاهی که یک سگ نگهبان به دزد مفلوک می اندازد وراندازم کرد. پارس نمی کرد و این اصلا ً نشانه ی خوبی نبود. تصمیم داشت به من حمله کند اما زنجیر قلاده اش برای این کار خیلی کوتاه بود. وارد اتاق شدم و شروع کردم به بوسیدن پیشانی ات. پرستار با اشاره ی دست به سمت آهو پرتابم کرد. چشمهایش بسته بود و به آرامی دست و پای کوچکش را تکان می داد. با انگشت اشاره شروع کردم به لمس کردن تنش. هیجان زده بودم و به سختی می توانستم احساساتم را کنترل کنم. مغزم توانایی درک ضربان قلبش را نداشت. تبدیل به فرشته ای شده بودم که از درک آفرینش عاجز است. دست و پایم می لرزید و حتی نمی توانستم سجده کنم. آهو را بغل كردم و چند قطره اشك ریختم.

زمان زیادی از آن روز گذشته و حالا آهو زن زیبا و کاملی است که در یک شب مهتابی ، من را به دنیا آورد.

چتر ِ من

alireza-dalak — Sat, 23 Aug 2008 15:06:18 GMT

View Raw Image' src="http://s4.tinypic.com/2zi6n9w.jpg" width=299>

alireza-dalak — Tue, 12 Aug 2008 13:31:18 GMT

سوگند

به سیاه سفید ِ این خاک

بهار از دهان ِ تو می رسد

سرزمین من

هوای ِ بوسه های تو دارد .

alireza-dalak — Sun, 27 Jul 2008 18:25:18 GMT

دلواپس من نباشید

عطر شیرینی در هواست

و مزّه ی زنی در دهانم ...

کمی گیج ِ خاطره ام .

خاتون

alireza-dalak — Sat, 12 Jul 2008 17:34:18 GMT

غروب آسمان را بدجوری تنگ کرده بود. نفس ام به سختی بالا می آمد و اگر هرچند لحظه دستی به صورتم نمی کشیدم مثل یخ های قاسم شروع می کردم به چکّه کردن. دست کردم توی یخ ها و دو تا پپسی بیرون کشیدم. خاتون با لهجه ی جنوبی اش نگاهم می کرد و لبخند پر حرفی تحویل ام می داد. تنم داغ شده بود، بدجوری وسوسه شده بودم که لب های خاتون را ببوسم. چند مرتبه که قاسم رفت به مشتری هایش برسد خودم را جمع و جور کردم و خواستم کار را تمام کنم امّا با اولین لرزش نگاهم، خاتون شیشه را روی لبش می گذاشت و نوشابه سر می کشید. یعنی فهمیده بود؟ می ترسیدم. می ترسیدم فهمیده باشد. راستش... دلم می خواست فهمیده باشد امّا جرأت نداشتم. تا نیمه های شب روی همان صندوق ها نشستیم و یک ریز حرف زدم. هزار مرتبه در یک چشم به هم زدن لب های خاتون را بوسیدم امّا چشمم را که باز کردم با اولین لرزش نگاهم تنم هم لرزید. گوش هایم سرخ شده بودند، حرارتشان را حس می کردم امّا به خودم دلداری می دادم که تاریکی هوا نمی گذارد متوجه شود. یعنی فهمیده؟ چه قدر تو دلش به من می خنده! لعنتی! داره باهام بازی می کنه... چه لذتی از این ترس من می بره! چه قدر بی عرضه ام! یک ریز حرف می زدم. نمی دانم چه می گفتم و از چه حرف می زدم امّا نگاه دقیق و کنجکاو خاتون وادارم می کرد ادامه بدم. قاسم شروع کرد به جمع کردن وسایل اش. از روی صندوق ها بلند شدیم، قاسم نوشابه ها را یکی یکی از سطل آب بیرون آورد و داخل صندوق چید. یک مشت آب به صورتش زد و سطل را زیر نخل خالی کرد. ما راه افتادیم و قاسم رفت سوئیچ موتور را بیاورد. پانصد متر پایین تر، کنار دیوار باغ ایستادیم. خاتون به من نگاه کرد و پرسید: چیزی می خواستی بگی؟ فرصت نکردم حرارت گوشم یا خشکی دهانم را حس کنم. جواب دادم: نه. چند لحظه همانطور به هم خیره شدیم. قاسم دو مرتبه بوق زد.

فرود

alireza-dalak — Wed, 02 Jul 2008 17:35:18 GMT

تشنه ی بی پایان

یک بیابان از شن های تن ات ،

گرم و مهربان

به تازگی نان گندم

که در دست های تو

دو قسمت می شود ،

خنک و گوارا

در کاسه های بی ادّعای ِ گِلی

شربتی از بیدمشک و بهارنارنج ،

وسوسه گر و فریبنده

لذّت سرخ گناه ...

چه زندگی ِ پر شکوهی

حوّای ِ برهنه ی من !

بوسه در برابر نفت !

alireza-dalak — Sat, 28 Jun 2008 15:56:18 GMT

بوسه در برابر شعر

شعر در برابر صلح

صلح در برابر نفت ...

خواب گردی

alireza-dalak — Sat, 28 Jun 2008 15:54:18 GMT

مزه ات در دهان شیری ام پیچید

از نوک تیز قلابی که گیر داده

به چند قطره خون ِ دویده در رگ هایم

تا عضلاتی که تو را شیهه می کشند

دشت به دشت

دریا به دریا

لحظه به لحظه ی این خواب گردی

صورت خوشی ندارد

نگاه کن !

- رفتنت صورت خوشی ندارد .

هر روز حالت را از زنهای کولی می پرسم

له له زدن ام روی ساحل

و دست های چروکیده ی نا خدا

لای سینه های تو ...

- صورت خوشی ندارد .

رختخواب ام پر از شن شده ،

گلویم پر از چهارنعل تازه

و خودم موجود نجیبی

که اصلا ْ صورت خوشی ندارد .

!!؟

alireza-dalak — Mon, 23 Jun 2008 16:52:18 GMT

هو نمی کشم ،

سوت هم نمی زنم .

نصفه شب تو خیابونا پرسه نمی زنم ،

بارون که می زنه خیس نمی شم ،

ساز نمی زنم ،

لای لای ترانه ها گیر نمی کنم ...

تو می گی دنیا چه مرگشه تازه گی ها !!؟