تشنه ی بی پایان

یک بیابان از شن های تن ات ،

گرم و مهربان

به تازگی نان گندم

که در دست های تو

دو قسمت می شود ،

خنک و گوارا

در کاسه های بی ادّعای ِ گِلی

شربتی از بیدمشک و بهارنارنج ،

وسوسه گر و فریبنده

لذّت سرخ گناه ...

چه زندگی ِ پر شکوهی

حوّای ِ برهنه ی من !