تن
آه تن
تن تنها
تنهایی ها
تنهایی های
هایی های
های های
های تن
تن
عصر یک پروانه ی داغ در ایوان و
قاه قاه قندها
در ای وای!
دل ای دل، دل ای دل پیر می شویم .
رادیوی عصر همچنان می خواند و
چای جای بوسه نمی
چای بوسه ی می
ـ عصر به خیر آقا! میشه با تفنگتون شلیک بشم اون دوردورا ؟
بوم م م م م...
پر وا نه می
ـ از برج مراقبت به پرواز پیر! از برج مراقبت به پرواز پیر!
پر وا نه می
ـ رادیو رو روشن رو عزیزم
شنیدن از دور خوش است
پر وا نه
دور ِ دور ِ دور
آن دورها برج مراقبت حلول کرد آرام آرام
تمام ِ عشق شد و
تمام نشد عشق
ـ دل ای دل،
دل ای دل،
دل ای دل تو خریداری نداری ...
که پیری و خش خش بر صورتت چروک انداخته
با بوسه ای
یا چای
که پیر می شویم .
ــ قار ، قار ، قار ...
ــ کوفت ! پدرسگ !
ــ قار ، قار ، قار ...
خسته است و کوفته از نمای شب
نحوست من از تو
نیایش تو از من :
" تهران است و بو ی سرب هوا
تهران است و بوس یرب حوا
تهران است و خوی قرب خدا ... "
و دیگر خبری نیست جز
" قار و قار و قار ... "
پرنده ی کوچیک نوک طلایی !
هیچ کس نمی تونه آزادی رو ازت بگیره ،
هر چه قدر دلت خواست
اینور و اونور بپر
تو قفست .
روی چمن های خیس ولو شده ام
و با نوک انگشت
سرنوشتم را در آسمان صاف سه شنبه نقاشی می کنم .
گاه گاه کلاغی هست که لی لی کنان نظاره ام کند
و تویی
که از من چشم برنداری .
خودم را بدجوری گم کرده ام .
شما حلزون کسلی ندیده اید
از این کاغذ عبور کند
و ردّی از شعر برایتان به جا بگذارد ؟
و تنها یک ماه در آسمان می درخشد .
این همه شادی .
این راه خوشبختی است :
راه خوشبختی است این :
خوشبختی است این راه :
است این راه خوشبختی :
این راه ، خوشبختی است .
تقدیم به
فشن های ادبی
هر گلی می زنید
به سر خودتان .
ما در زاد و بلد مادری مان
کچل ایم
و بلدیم راه را تا چاه
با همین سیب های سرخ .
شعورمان البته
دست کم از شعرمان داشت
که روزنامه های صبح را
با ساندویچ مدرسه خوردیم
تا تیتر ِ " خواص گِل برای رشد مو "
